امام ( ع ) ذكر شده است . ولى اگر از قواعد ايمان چيزى را در نفس خود به وجود نياورد ، يا به وجود بياورد ولى آن را با طاعات وفرمانبردارى خدا آبيارى كند ، ويا نفس خود را آلوده به اخلاق رذيلة رها سازد ودر به دست آوردن آفات دنيا اصرار ورزد ، وبا اين وصف اميد مغفرت وفضل خدا را داشته باشد ، اين انتظار خود فريبى است واميد حقيقي به حساب نمىآيد . اين همان قسم سوّمى است كه امام ( ع ) فرمود مقصّر است كه در تهيّهء أسباب زراعت وبه دست آوردن توشهء آخرت كوتاهى كرده وهلاك شونده‌اى است كه در روز قيامت با حسرت وپشيمانى خواهد گفت : « يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ وَلا يُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ » « 3 » . در اين معنى شاعرى گفته است : « إذا أنت لم تزرع وعاينت حاصدا ندمت على التفريط في زمن البذر » « 4 » . رسول خدا ( ص ) فرموده است : « أحمق كسى است كه از هواي نفسش پيروى كند ودر عين حال از خداوند متعال اميد رحمت داشته باشد « 5 » . » وباز فرمود : « فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الْكِتابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى وَيَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنا » « 6 » . علّت اين كه امام ( ع ) قسم دوّم را اميدوار دانسته چنان كه دانستى آنها در

--> ( 3 ) سورهء فجر ( 89 ) : آيهء ( 26 ) يعنى : اى كاش براي زندگى آخرتم از پيش چيزى مهيا مىكردم در آن روز هيچ كس چون أو عذاب نمىشود وچون أو به بنده‌هاى محكم بسته نمىشود . ( 4 ) هر گاه زراعت نكرده باشى وببينى كه درو كننده‌اى سرگرم درو كردن است بر وقت تلف كردنت در زمان بذرافشانى پشيمان مىشوى . ( 5 ) الا حمق من اتّبع نفسه هواها وتمّنى على اللّه ( 6 ) سورهء أعراف ( 7 ) : آيهء ( 169 ) : بعد از آنها مردمى آمدند كه وارث كتاب بودند وبه ظواهر دنياي پست سرگرم شدند وبا اين حال مىگفتند خدايا ما را بيامرز .